Hypnose en Regressie

2014 © WantToKnow.nl/.be

Een 3-jarig jongetje uit de Golanhoogten op de grens tussen Syrië en Israël heeft gezegd dat hij in een vorig leven is gedood met een bijl. Hij liet dorpsoudsten zien waar zijn lichaam was begraven. Op de plek werd een skelet gevonden van een man. Het jongetje gaf ook aan waar het moordwapen kon worden gevonden. Toen de dorpsoudsten begonnen te graven vonden ze een bijl.

jongetje Golan reincarnatie

Het verhaal van deze jongen is opgenomen in het boek ‘Children Who Have Lived Before: Reincarnation Today’, van de Duitse psycholoog Trutz Hardo. Dr. Eli Lasch, die bekend werd vanwege het ontwikkelen van een medisch systeem in Gaza als onderdeel van een Israëlische overheidsoperatie in de jaren zestig, volgde het 3-jarige jongetje op de voet en deelde zijn bevindingen met de Duitse psycholoog Hardo.

De jongen behoort tot de stam van de Druzen, een religieuze gemeenschap die gelooft in reïncarnatie in zijn strikte betekenis: de ziel – in zijn voortdurende reis van menselijk lichaam naar menselijk lichaam – verliest nooit zijn Aardse adem. Het jongetje werd geboren met een wijnvlek op zijn hoofd. De Druzen geloven dat deze wijnvlekken te maken hebben met de dood in een vorig leven. Op het moment dat de jongen kon praten vertelde hij zijn ouders dat iemand hem in zijn vorige leven met een bijl in zijn hoofd had geslagen.

Het is gebruikelijk bij de Druzen, dat de dorpsoudsten een kind op 3-jarige leeftijd meenemen naar het huis uit zijn of haar vorige leven, mits het kind zich dit herinnert. Deze jongen wist waar hij had geleefd en eenmaal aangekomen vertelde hij hoe hij in zijn vorige leven heette. Een lokale bewoner zei dat de man die de jongen beweerde te zijn geweest vier jaar daarvoor vermist was geraakt. Maar er was nog iets veel indringender aan de hand…

De jongen herinnerde zich ook de voor- en achternaam van de man die verantwoordelijk zou zijn voor zijn dood. Toen het jongetje de dader confronteerde werd hij helemaal bleek, aldus Lasch. “Hij wilde in eerste instantie niet toegeven dat hij iemand had gedood, maar toen het skelet én het moordwapen waren gevonden, biechtte hij alles op,” vertelde dr. Lasch aan Hardo.

Children who have lived before

Kinderen die eerder hebben geleefd; Reïncarnatie vandaag de dag…
In het boek van Hardy worden 33 gevallen beschreven van kinderen die hun vorige levens herinneren. Deze 33 gevallen, zijn de meest in het oog springende van 225 gevallen die prof. dr. Ian Stevenson, van de ‘University of Virginia – School of Medicine’ onderzocht op het gebied van reincarnatie.

In de meeste van deze gevallen zijn de herinneringen bevestigd door de mensen die deze persoon in één, in ZIJN vorige leven hebben gekend en die vanzelfsprekend zelf nog leven, als het betreffende kind de antwoorden rondom zijn vorige leven beantwoordt. De gebeurtenissen rondom de feitelijke herkenning van, en de hereniging met familieleden uit dat vorige leven, zijn vanzelfsprekend bijzonder heftig en emotioneel.

Op basis van hun feitenrelaas, zoals we er een hierboven kunnen lezen van het jongetje die zijn moordenaar aanwijst, wordt door de mensen die familie van het betreffende kind geweest zouden zijn, ook daadwerkelijk de gedachte omarmt, dat het kind een reïncarnatie is van de overleden persoon in kwestie. Een buur, een familielid, een vriend, het zijn allemaal mogelijkheden van reïncarnatie.

Opvallend is het daarbij dat deze gevallen vooral worden opgetekend in stammen over de hele wereld, die een plek hebben ingeruimd in hun ‘maatschappelijk denken’ voor de reïncarnatie-mogelijkheid.. Simpelweg zou je wellicht kunnen zeggen, dat juist door het ongeloof in reïncarnatie deze gedachte geen kans krijgt in landen waar deze gevallen minder of niet worden opgetekend.

We creëren onze eigen ónmogelijkheid, door ons ‘ongeloof’..
En dit maakt weer ruimte voor de idee dat we ook ons ‘ongeloof’ creëren.. We creëren ook dátgene wat niet kan.. Is dat de reden dat er zelfvertrouwen en geloof-in-eigen-kunnen nodig is om tot topprestaties in sport te komen? In het kader van de gedachte: ‘Als je er niet in gelóóft, hoef je er ook niet aan te beginnen’

Het bijzondere van de culturen waar er WEL ruimte is voor de idee van reïncarnatie, is dat er (op een andere manier) geluisterd wordt naar de verhalen van kinderen, wanneer ze net kunnen spreken en hun gedachten en ervaringen gaan delen met ouders en opvoeders. Het leggen van contacten met situaties en personen uit de vorige levens, die deze kinderen beschrijven is natuurlijk ook een essentieel vervolg op deze ontwikkeling.

Ronald Jan Heijn: “Als we beginnen te beseffen dat de dood een illusie is, en dat het leven eeuwigdurend is; als we die stap nemen, dan zijn we in het gebied van HET RUIMERE DENKEN. En daar volgt dan veel uit..!”

Eén van de onderzoekers naar reïncarnatie, professor Ian Stevenson, ontdekte ook veel gevallen van kinderen die hun vorige levens herinnerden. Hij zag dat deze gevallen over de hele wereld werden beschreven, onder andere bij deze volkeren/naties: De ‘Igbo’ in Nigeria, de ‘Druzen’ in Libanon, de ‘Allevites’ in Turkije, de Indianen, de Burmezen, de Thaise bevolking, de bevolking van Sri Lanka, Braziliaanse volksstammen, en toch ook bij bepaalde bevolkingsgroepen in Europa en Noord Amerika.

En juist door het verschijnen van veel boeken en informatie rondom de reïncarnatie-gedachte, blijkt, zoals Ronald Jan Heijn ook in het filmpje zegt, dat de acceptatie van leven-na-de-dood toeneemt in vooral Westerse landen. “We zijn eraan toe!”…

Het geval van het Turkse jongetje.. Hoe overtuigend wil je het hebben..?
Een van de gevallen uit het boek van Trutz Hardo gaat over een klein Turks jongetje dat -zodra hij kon praten- zei, dat zijn naam anders was.. Dat hij ‘Selim Fesli’ moest heten, in plaats van de naam die zijn ouders voor hem hadden bedacht.. Semih Tutusmus. Het jongetje zei dat hij Fesli wás, en dat hij zich de namen van de mensen kon herinneren uit dat leven, waarin hij deze naam droeg. Daarnaast noemde hij ook veel details, die later werden bevestigd door de weduwe van Fesli..! Dit is zijn verhaal:

reincarnation aboriginals

Op 9 mei 1958, werd in het Turkse dorpje Hatun Köy een man dood gevonden in een veld. Het was Selim Fesli, die was doodgeschoten met een schot in het gezicht en naast het rechteroor. Zijn buurman, Isa Dirbekli, bekende dat hij de schoten had gelost, maar sprak over een ‘ongeluk’, en dat hij op dat moment aan het jagen was geweest.. In het dorpje ernaast, Sarkonak, was Karanfil Tutusmus zwanger; zij kreeg een droom waarin haar ongeboren kind zich aan haar ‘voorstelde’ als Selim Fesli en het kind had een ‘bloederig gezicht’.. Het bizarre van dit geval is, dat de baby die Karanfil ter wereld bracht, een klein, gedeformeerd rechteroortje had, dat correspondeerde met de wond die de vermoordde Fesli had gehad..!

Toen dit jongetje 4 jaar was, liep hij in het dorpje Hatun Köy in één keer naar het huis van Fesli en vertelde Fesli’s ( en dus ‘zijn’) weduwe:
Ik ben Selim en jij bent mijn vrouw Katibe.” Het kind vertelde over intieme herinneringen van Fesli en alle namen van de 4 kinderen die ze samen hadden gehad. Het jongetje bleef de jaren daarna vaak op bezoek komen in het dorpje bij Katibe en behandelde haar en haar (zijn) inmiddels volwassen kinderen als waren het zijn kinderen..!

Het jongetje vertelde ook dat Dirbekli hem met opzet had vermoord, waarbij een muilezel van Fesli de aanleiding was geweest voor de moord.. Deze had staan grazen op het land van Dirbekli. Dirbekli bleef echter volhouden dat het onzin was en dat het een ongeluk was geweest.. Het jongetje was echter steeds zó kwaad wanneer hij Dirbekli zag, dat hij stenen naar hem gooide, en moest worden tegengehouden, wanneer hij zo kwaad werd, dat hij ‘revange’ wilde gaan nemen.. Het was echter dr. Resat Bayer, de Turkse partner van Dr. Stevenson, die de jongen waarschuwde.. “ Wanneer jij revange neemt op Dirbekli, zal hij ook terugkomen en jou weer wraken. Hierdoor kom je terecht in een eindeloze cirkel van haat en revange..!”

Reïncarnatie definitief bewezen..!
Feitelijk is nu voor de eerste keer in de historie, reïncarnatie wetenschappelijk bewezen, door het gedegen internationale, wetenschappelijke onderzoek naar dit onderwerp, in het bijzonder door de inspanningen van Prof. Dr. Ian Stevenson. Er is in de beschreven 33 gevallen uit het boek van Trutz Hardo, géén andere conclusie mogelijk dan het accepteren van de gedachte, dat wij niet sterven, maar dat alléén ons lichaam sterft. Wij hebben dus een lichaam en zijn een ziel.. In plaats van de 180-graden gedachte, die de ‘krachten achter de schermen’ ons willen doen geloven, waarbij je een lichaam zou zijn, en een Ziel zou hebben..!

Het wetenschappelijke bewijs dat het onderzoek van professor Stevenson en zijn vele assistenten aantoont, bevat maar liefst 225 gevallen die beschreven worden in zijn werk ‘Reïncarnation and Biology’ van kinderen die zich hun vorige levens tot in detail herinnerden. Veel van deze kinderen werden geboren met geboorte-karakteristieken, en zelfs –afwijkingen, die geen enkele genetische of klinisch prenatale oorzaak hadden. Deze kinderen waren in staten situaties, personen, familiebanden, ja zelfs hun moordenaars zo te beschrijven, dat er niet veel anders te concluderen valt, dan dat hun Ziel, precies zoals ze dat aangeven, in een nieuw lichaam is herboren.

Professor Stevenson noemt al deze gevallen van her-kenning, zaken die zijn ‘opgelost’, waarbij dus de gevoelens en herinneringen van de betreffende kinderen tot in het kleinste detail terug te voeren zijn naar een vorig leven. Professor Stevenson vond het met name heel prettig om met kinderen te werken, omdat zij nog ‘onbedorven’ zijn, en niet of nauwelijks in staat tot het in elkaar flansen van allerlei leugens en fantasieën rondom de diepere kern van hun herinneringen.

 

dr. Pim van Lommel (klik voor artikel over BDE)

dr. Pim van Lommel (klik voor artikel over BDE)

Tot slot, last but not least…!
Vanzelfsprekend betekent het accepteren voor jezelf van deze reïncarnatie-gedachte, dat je wereld waarschijnlijk een behoorlijke kanteling zal maken. Dat mensen als dr. Pim van Lommel en dr. Elizabeth Kübler Ross geen fantasten zijn, wanneer ze spreken, zoals in het geval van Pim van Lommel LETTERLIJK over ‘Oneindig Bewustzijn’..  Is het niet ironisch dat de wetenschappelijke wereld, nu uit de mond van pratende baby’s de waarheid rondom het leven en de dood kan en mag leren..? We bedoelen dit niet cynisch noch beledigend, maar als een compliment voor de kinderlijke onschuld..

Zou de wetenschappelijke wereld zich wel mogen afvragen, op grond van dit onderzoek, dat ze zich wat nederiger kan opstellen..? Het is niet het intellect dat de weg laat zien naar nieuwe verten, de maat zal nemen van alles-wat-is, maar het is de kennis die verpakt is in onschuld en simpelheid, die de deur opent naar een andere waarheid en de WERKELIJKE werkelijkheid..!

Buiten het belezen van dit artikel over reïncarnatie, kun je je afvragen, wat voor wereldbeeld ons wordt voorgeschoteld als ‘werkelijkheid’ rondom de dood.. Waarom is er de nodige ‘angst voor de dood’, terwijl we -zoals David Icke En Pim van Lommel dat in onze ogen zo mooi zeggen- ‘Oneindig Bewustzijn’ zijn.. Inifinite Consciousnes…

Home